20 Ekim 2016 Perşembe

Taking control.. what a nice, nice thing



Hiçbir şey içimde kalmak istemiyor sanki. Hiç kimse yanımda kalmak istemiyor
Midem bulanıyor, başım dönüyor yine 
Yine bir yerlere sığdıramıyorum kendimi.
Yalnız değilim, mutsuz değilim karışığım belki. Parça parçayım

Sandığım kadar iyi tanımıyorum kendimi. Anlamıyorum da artık. Midem mi parmak uçlarım mı yüreğim mi yanıyor bilmiyorum.

Hiç korkmadım gözyaşlarından. Ben ağladım utanmadım.
 Sokakta, otobüste, evde, okulda..
Ama nefesim kesilmemişti hiç acıdan

Daha önce korktum kendimden çok korktum hatta.. Böyle değil ama. Hiç bu kadar yeniden tanımak zorunda kalmadım kendimi.. hiç bu kadar kaçıp gitmek istemedim kendimden

Hep böyle mi devam edecek, her seferinde tüm bildiklerimi unutmam mı gerekecek?
Acaba doğru muydu o mor saçlı kadının söyledikleri gerçekten her şeyi zor yoldan öğrenmem mi gerekiyor ? ve eğer bensem bunun böyle olması gerektiğini söyleyen.. onun söylediği gibi..
Daha ne kadar şaşırtabilirim acaba kendimi

Midem de parmak uçlarım da yüreğim de yanıyor. Başım dönüyor nefesim kesiliyor hatta

Ne yapmalı?
Nereye, kime gitmeli bilmiyorum
bildiğim şeyi yapıyorum bende. Elimden ne geliyorsa,
bir şeyleri.. en azından bir şeyleri kontrol edebilmek için onu yapıyorum

86 olsun bugünkü pişmanlığın adı
iki yıl sonra ilk defa
86




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder