11 Ocak 2014 Cumartesi

Önümüz kış.. Bana göçmeyi anlat..

Yeni yılın ilk yazısı için fazlasıyla geç kaldım galiba...


Oturup eski yazılara göz attım biraz, beraber geçirdiğimiz üç yılda neler değişmiş ona baktım.
Ve şunu açıkça söyleyebilirim ki kendisiyle gurur duyan, kelimelerine güvenen -ki pek başarılı değildim- biriyken cümle kurmaya cesaret edemeyen, fikirlerini saklayan ve hatta aynalardan bile kaçan korkağın teki olmuşum.


Kendimden neden ve nasıl vazgeçtiğimi bilmiyorum, önceden etrafımdakilere baktığımda içim ısınırdı, almak için para biriktirdiğim hayalini kurduğum kitaplar albümler olurdu. Bir şeyi severken bir başkasının ne düşündüğü umurumda olmazdı. Tamam dünyanın en dertsiz tasasız insanı değildim ama gülebiliyordum.

Sadece hayatımı kontrol edemediğimi düşündüğümü hatırlıyorum
Böyle.. sanki çok basit şeyler daha farklı olsaydı müthiş fırsatların olabilirmiş ama sen sahip olduğun koşulları değiştirmek için hiçbir şey yapamıyormussun gibi.

Benim girişimlerim her adımda biraz daha uzaklaştırdı beni kendimden.

Hiç gerçekten kim olduğunu göstermekten korktuğun oldu mu?
Başkalarına değil yalnız kendine..

ben bir kere istedim güvenilmeyi sonrada güvenemedim kendime

İnsanın kendi düşüncelerinden kaçması da fena

Ama sen "bırak beni geçsin zaman, hayra yor"

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder