15 Aralık 2012 Cumartesi

Sesini unuttum

Gel hayal kuralım biraz.
Ama fazla abartma, biliyorum üzülüyorun.
Hani bahsetmiştim sana, her şeyin güzel olacağına inandığım zamanlarda.

Mavi bir gökyüzü  demiştim ve en yeşilinden bir orman akşam olmaya yakın.
Belki gözünün mavisi gibi değil gökyüzü ve belki hava ne kadar çabalasada yakalayamayacak teninin kızıllığını haklısın.
 Ama sende hep imrenerek bakacaksın bulutların süzülüşüne,kuşların uçuşuna, yaprakların teker teker kendilerini toprağa bırakışına unutma.

Sen ne kadar hasretsen mutluluğa huzura, o kadar güzel gelecek en olağan şeyler bu ormanda. Ve biliyorum sıkıldın.

Bıktın demek daha doğru sanki. Her gün yapman gerekenler arasında boğuluyorsun. Gülüşlerin sıradanlaşıyor, cümlelerin anlamsızlaşıyor zamanla.

Farkındayım Özlüyorsun .
En çok kendini!

Aynalara küssün sanırım
Gözlerinde maviden, teninde kızıllıktan eser yok çünkü.

Önce denizler mavni sonra sonbahar kızıllığını çalmış gibi.

Belirginsizleşiyorsun kendinden uzaklaştıkça, kendini benden uzaklaştırdıkca.
   Önce görüntün siliniyor gözlerimden.
Sonra zihnimde ki   "sen" i yavaş yavaş kaybetmye başlıyorum. Hatıralardan ve hatta sesinden eser kalmıyor.

Duyuyor musun beni?! sesin diyorum.
Sesini unuttum!

Şimdi nerdesin bilmiyorum,hissettiklerini anlamıyorum.
Ağlıyorsundur belki..
Gözyaşlarını silemiyorum. Gözlerin ne renkti? peki ya teninin rengi? gel de hatırlat istiyorum.

Yokluğun koskoca bir okyanusta bulunmak gibi, huzur taklıdı yapan yalnızlık hissi.

Sesin diyorum, sesini unuttum!
Bir gün gel yine oturup hayal kuralım birlikte ama çok abartmayalım biliyorsun üzülüyorum.
  Özledim seni, gözlerini, sesini, kurduğumuz hayalleri. gel de hatırlar istiyorum.

Sesin diyorum sesini unuttum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder