22 Haziran 2012 Cuma

Salıncakta sallanmak..

Uzun zaman olmuştu salıncakta sallanmayalı. On yıl kadar..
Zaten çok korkarım salıncaktan.
Bu gün sallandım..
Uzun zaman önce bıraktığım "tasasız" olma durumuna kavuştum tekrar.


Hep çok saçma gelmişti bana çocuk parkları bu güne kadar.
Bu gün anladım hiç bir zaman gerçek bir çocuk olmadığımı.

Salıncakta sallanmak göründüğü gibi sıradan bir eylem değilmiş çünkü.
Sallanırken dertleri dökülürmüş insanın. Gökyüzüyle beraber  hayallerine de yaklaşırmış.

Yüzünde hissettiğin rüzgar, gemi rüzgarından bile daha özgür hissettirirmiş ona.

Ayaklarının altında ki bir avuç toprak değil bütün dünyası olurmuş birden bire.

"çocukluğu" öğrenirmiş.

Ben hiç çocuk olmamışım mesela benim hep halletmem gereken meselelerim olmuş bez bebeklerim yerine..

Ben sevmemişim salıncakları, kaydırakları..
sevememişim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder