24 Nisan 2012 Salı

"Arkadaşım"

Konuşsana benimle
Yapmam gerekenleri sıralamadan
Nasıl bir olduğumu yüzüme vurmadan ve nasıl biri olduğunu anlatmadan.
benden beklediklerin olmadan.
Sıradan biriymiş gibi konuş

sıradan olmadığını biliyim ama gözlerinde heyecanı görmezsem konuşamam çünkü.

Ve sıcak olsun ellerin..  ağlayınca ellerim üşür benim.
Sesinle huzur bulayım mesela
Tek kelimen yetsin sakinleşmeme.

Hemfikir olmayalım hiçbir konuda ama arkadaşım olduğunu biliyim hep
Özgür olabileyim yanında. Rol yapmam gerekmesin diğerlerinin yanında yaptığım gibi.

Ağlamama kızma diğerleri gibi..
Başkalarının da olma
benim ol sadece.

konuş benimle gerçekleri anlat mesela pişmanlıklarımı yüzüme vurmadan.
Tek kelimen yetsin beni sakinleştirmeye ve tek bir kelimeyle tanımlayabileyim seni.. "Arkadaşım" diyebileyim.

16 Nisan 2012 Pazartesi

Korkak

Ne kadar özel olduğunu bilmek istiyorsun değil mı?

Gözyaşlarımı görmene izin veriyor ve yokluğunda yalnız hissediyor olamam bunu sana söyleyeceğim anlamına gelmiyor maalesef.

Kime "özelsin"dediysem gitti çünkü..

Şimdi bana verdiğin değerin karşılığını arıyorsun ben de, biliyorum ama bulduğun an gideceksin bunu da biliyorum.

Zannettiğin kadar kolay olmayacak. Sildiğin gözyaşlarım degil ki her sey. Bir depremin ortasında kalacaksın o zaman, bir selin ortasında. Unutacaksın yüzmeyi ve gideceksin .

Biraz korkaklık bu yaptıgım farkındayım . Gitmenden korkuyorum sadece. Sana sandığından cok deger veriyorum.

1 Nisan 2012 Pazar

Kahramanım olur musun?

Kırmızı banklardan birine oturdu kız. İnsanlar hızlı adımlarla geçip giderken önünden, rüzgar dağıtırken dalgalı saçlarını, yeni kararlar aldı.


Hiç bir zaman bir oyuncunun alkışlanırken hissettiklerini anlayamayacaktı ve kimse ünlü bir ressamın tablosuna bakar gibi bakmayacaktı gözlerine  biliyordu bunları ama bu gün hayat yüzüne vurmuştu ne kadar değersiz olduğunu.


Gözlerini kapattı göz yaşlarını saklamak için. Rüzgara direndi daha fazla ağlamamak için..
Biliyordu bir süre dokunamazdı kağıtlara çünkü o da herkes gibi biri için yazmıştı ve yazdığı insan gülümsemişti yazdıklarını okuyunca ve sormuştu "kime yazdın?" 


Biliyordu kalbinin fazla yıprandığını ve çağırdığında yardımına koşacak kimsenin kalmadığını etrafında. Yaslanabileceği bir omuz yoktu... Ağlamak yoktu artık..


Oysa şimdi en çok ihtiyacı olan birinin omzuna yaslanıp ağlamaktı.


Bir kahramana ihtiyacı vardı. Elini tutabilecek, onu kendi gözyaşlarından kurtarabilecek bir kahramana. Ama biliyordu o kahramanın hiç gelmeyeceğini  ve gelmeyecek birini beklemek acı demekti, acıya dayanmazdı artık kalbi.


Emindi tekrar deneyecekti hayatı sevmeyi ve hatta birilerine güvenmeyi.


 Kendini hayatın dışında bırakmış insanlardan olmayacaktı o. 


Parçalanmayacak ve korkmayacaktı. 
Ağlamak yoktu artık, gülmek vardı, gülümsemek vardı hayata..zorluklara..


Oysa şimdi en çok ihtiyacı olan birinin omzuna yaslanıp ağlamaktı.


Ayağa kalktı kız, sildi göz yaşlarını...