6 Ekim 2011 Perşembe

çaresizlikmiş bu..

Çok sevdiği birinden nefret edemiyormuş insan. Çok ama çok açıtsada içini kızamıyormuş.Ama sevemiyormuşda o yaradan sonra.. Çelişen duyguları birbirine karışıtıyor ve canını açıtıyormuş.En derinlerinde basit ama çanını çok acıtan bir yara oluyormuş o ve o yara birdaha kapanması mümkün olmayan bir yaraymış. Yaptığı hataları bir bir sineye çekiyormuş önce. Bağırmak istiyormuş sonra ama yapamıyormuş.
şimdiye kadar dolmamış bir boşluğu dolduruyormuş yüreğinde. Kaybetmek üzülmekten daha korkunç geliyormuş o an. Çok zormuş ama öfkeden titrerken kırılmamış olmasını dılemek.Çaresizlikmiş bu.Kalp ağrısıymış.Gitsin istemekmiş ama gitmesinden deli gibi korkmakmış aynı zaman da arafda olmakmış.Senin dışında herkese tölerans göstermesi çıldırmak için bir sebepmiş aslında ve o zaman kendi kendini teselli edermiş insan "aranda mesafe olan kişiye daha nazik davranırsın" yalndır bu! sen onun için elinden gelenden çok daha fazlasını yapmak için uğraşırken onun önene engeller koymasının hiçbir mazereti yoktur! geçmiş demesin kimse bana.Bekledim çünkü: geçmişin etkisinden kurtulmasını, zaman tanıdım yardım etmeye çalıştım.hiç birine izin vermedi ama tamam dedim daha geçmemiştir geçmişin izleri dedim. Ama ben den başka herkesin yürüne gülmesi açıttı kalbimi. Bunları düşündümde konuşmadım mı? konuştum tabi hem de defalarca.
Değişen bir şey olmadı ama. Kızıyorum. Kızmak istemiyorum . Yardım etmek istiyorum o izin vermiyor.
kalbim parçalanıyor.

2 yorum:

  1. Biliyor musun aslında insanlara söylemediklerini bloguna yazman seni gerçekten çok rahatlatıyor. Seni tanımayan kişiler okuyor yazılarını ve yorum yapıyorlar bazen de derdine ortak oluyorlar. Aslında durumunda haklısın haksız değilsin fakat elden ne gelebilir onu bilmiyorsun. Allah kolaylık versin arkadaşım.

    YanıtlaSil
  2. gerçekten çok haklısın.. sağol

    YanıtlaSil