23 Ağustos 2011 Salı

SOKAK

Boş bir sokak gibi düşüncelerim, kimsenin yeniden dönüp bakmadığı karanlık ve bir o kadar da dumanlı. Her düşüncem bir duman kafamda her biri değersiz.Düşüncelerim arttıkca yanlızlığımda artıyor, korkuyor kafamdakiler giderek artan karanlıkdan ve uğramaz oluyor hiç kimse lambalar bile yanmıyor. Düşüncelerim yanlız ve değersiz bundan böyle. İçinde erişilmez güzellikler barındıran ama karanlık olduğu için içine girmeye cesaret edilemeyen boş bir sokak gibi.Önceleri arada bir uğruyor bazıları yeşermeye başlıyor sokağımdaki yeni düşüncelerim  değer veren olursa duman olmaz her yeni düşünce çiçek olur sadece ve dinlerlerse beni dumanlar altında kalmaz sokağım, korkup kaçılmaz onda.Ne var ki çok sürmüyor gidip-gelmeleri. Bir süre sonra onlarda kesiliyor. Suya düşüyor dumanlarımı çiçeklere çevirme hayalim. Düşünüyorum bir süre onlar olmasada olurmu diye? olur diyorum önce. Ben yürürüm kendi sokağımda ben çiçek yaparım dumanlarımı daha karışmadım kendi karanlığıma hala güneş bir parçada olsa görünüyor yukarda.Yeniden bir umut doğuyor içimde bir çiçekten çok daha öte bir ağaç tüm dumanları içine çeken bir ağaç. Evet,yine bom boş sokağım ama dumanlarla kaplı değil artık. Eskisi gibi dönüp bakılmadıkca değersizleştiğinide düşünmüyorum düşüncelerimin hem yakında ziyaretcisi artar bu sokakdaki çiçeklerin. Koparıp başka vazolara hapsetmesinler. Ama gelip koklasınlar çiçeklerimi. Nasıl bir çiçek her toprakta aynı açmıyorsa bir düşüncede her zihinde aynı güçle parlamaz çünkü.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder