26 Ağustos 2011 Cuma

Güven

 Gariptir. Yanlızlıkdan korkar insan oğlu, oysa yanlız değilmidir hep. En yakınında gördükleri bile çok uzak değilmidir ondan. Kendine bile yabancılaştığı anlar varken nasıl inanır insan diğerlerinin kendini tanıdığına. Korkutucudur yanlız kalmak karanlıktır, soğuktur bilirim gerçek olması bile korkutucu olmasının bir sebebidi aslında.

 Arkasında biri olsun ister, güvenmek ister. Güvenirde bazılarına değer verir ama hak edilmeyen bir değerdir o daha da  yıpranır ınsan ve kendini yanlız bırakır bu sefer. Güvenicek doğru insanı bulana kadardır yıpranma er yada geç doğru insanla tanışılır bazıları doğru insan sandıklarımızdır bazıları doğruya yakın olanlar bazıları da gerçekten doğru olanlardır.

 İşte o doğru insanı tanıdığımız an hayatımız değişir, arkasında biri vardır artık o doğru kişi olduğunun farkına varmasa bile, tek başına kalmasına ramen yanlız hissetmez insan kendini. Birilerine güvenebileceğine inanmaya başlar, inanmanın gerçek olduğunu anlar sonra ve biraz denize benzer güven: mavidir, huzur verir.

Artık daha kolaydır hayat ve daha anlamlıdır yaşanılan her saniye birlikte olmasa bile...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder